Вести
Мојата прва експедиција – Ден 16 (Галено-Понтедера-Фиренца 96км)


Претходни страници од книгата: Ден 15
Одлична беше идејата да не се враќаме по истиот пат од Винчи, за да посетиме други села и да видиме повеќе места низ Тоскана. Прекрасна е. Застанавме во дворот на една црква, чисто да се замиеме. Да плиснеме некоја вода на лице. Малку хигиена не е на одмет. Не смееш да заборавиш на хигиената кога си на пат. Мораш да ја практикуваш што е можно почесто.
Полека стигнавме во градот. Отидовме до музејот ама беше рано. Уште беше затворено, па решивме да доручкуваме. Си седнавме во едно паркче и извадивме да јадеме. Што се нашло, тоа ќе доручкуваме, нема пребирање. Отидовме и до плоштадот повторно да разговараме со локалците. Така најубаво се доживува и научува нешто за некој град. Ќе ти зборуваат за минатото на градот, какви земјоделски култури се одгледуваат (секој град е карактеристичен по некоја култура), ќе ти зборуваат кој е најпопуларниот жител на градот (мртов или жив), дали споменикот во центарот на градот треба да стои таму и се разбира нивната најголема гордост чичко Риналдо Пијаџо.

И дојде време да одиме во музејот на Веспа. Застанавме да си купиме карти и дознавме дека е гага. Како бе гага? Па ние подготвивме по 20 евра за влез. Ух супер. Малку сликавме по погоните, зградата, архитектура. Се гледа дека овде лежи некоја традиција. Влеговме. Јово почна да здивува. Сигурен сум дека знаеше повеќе за Веспа од останатите што работеа во музејот. На влезот на музејот, во отворениот дел, имаше авиони и една локомотива. Всушност Пијаџо произведувале за италијанската воена индустрија пред и за време на Втората светска војна, но после војната им забраниле да работат и се преориентирале кон мопеди, скутери…за денеска да станат тоа што се. Под своја капа ги имаат Пијаџо, Веспа, Априлија, Скарабео и многу други брендови.
Не брзавме со прошетката. Јово е голем Веспа фан и сакав да го оставам да ужива додека е тука и да го ислушам сето она што имаше да го каже. На влезот имаше поставено неколку модели на скутери со коишто некои луѓе го обиколиле светот. По неколку пати не само еднаш. Вистински легенди. На тие луѓе им се восхитувавме. Пиајџо е супер. Стотици модели на скутери. Веспа, веспа, веспа на сите страни. Ги имаше и оние чудните. На пример: Веспа скутер минофрлач, или противпожарно возило, или возило за транспорт, па Веспа хеликоптер, па некој скутер 10 пати подолг од нормалните, па скутер подморница, скутер џет-авион без крила, специјални скутери за одржување темпо на вело трки во затворено (велодром)… Па се качивме на горниот спрат, делот на Џилера. Од најстариот мотор до последниот крик на технологија. Што ли е сево ова? Се исплатеше денот што го потрошивме за да го видиме тоа. Потоа го посетивме Веспа бутикот. Јово си купи некој сувенир. Знам дека беше многу среќен. Всушност, ова беше еден од малкуте музеи што ги посетивме. Ние не бевме во Италија да гледаме музеи. Ама ова беше различно.

Излеговме од музејот и веднаш тргнавме кон Фиренца. Таму веќе не чекаше Марко, па не сакавме да му доцниме многу. Патот главно беше рамен. Се движевме во правец на Емполи. Мало, убаво спакувано градче. Веќе беше жешко па немавме многу нерви да губиме време за разгледување. После Емполи продолживме кон Фиренца и малку се загубивме во Ластра а Сиња. Излезот од Ластра ни го покажа еден автомеханичар каде што застанавме да се оладиме и да поправиме муабет. Ни извади вода, сокови, благо. Благодарение на него го најдовме патот. На влезот на Фиренца видов една градба што ми личеше на стадионот на Фиорентина, Артемио Франки, па посакав да се сликам. Ама ми кажаа дека тоа било затвор. Не знам зошто ама некако ми дојде да се сликам со крената десна рака. Онака како што се поздравувале старите Римјани. Аве Цезар. Да не се разбереме погрешно. И така, врти, врти, стигнавме во градот.

На влезот на стариот дел имаше огромни порти. Ама огромни. И нормално Јово дојде до луда идеја, да сме ги затвореле. Не ми се верува. Одма за ориентација кон центарот ја користевме огромната купола на црквата. Таму е Пјаца дел Дуомо и таму не чека Марко. Тој сигурно уживаше во Фиренца. Дечкото е архитект и имаше еден ден плус за да го разгледа градот и да ужива во неговата архитектура. Се најдовме на плоштадот. Народ многу. Се собрале од цел свет. Водичи еден куп. Зборуваат на секакви јазици. Јапонците, нормално, апаратчињата во рака и само сликаат. Полицајците беа облечени во смешни униформи со уште посмешни капи. Сега Марко требаше да ни биде водич затоа што тој подобро го знае градот. Ги оставивме точаците пред крстилницата, на плоштадот, неврзани нормално, и тргнавме пешки во разгледување. Тука и го поставивме македонскиот штанд. Ги развиоривме македонските знамиња како што правевме во секој град кадешто застанувавме. Така си го викавме тоа место-Македонски штанд. Вадевме знамиња и ги врзувавме за воланите на точаците за да се знае, демек, кој е тука. Абе главни.

Прво направивме круг околу катедралата. Прекрасно здание. Огромно. Ја дознавме и причината зошто иградиле толкава катедрала. Приказната е дека во средниот век постоело огромно ривалство помеѓу тосканските градови Пиза, Фиренца и Сиена. Ривалството конечно ќе се реши со изградба на катедрали. Кој град ќе изгради поголема црква, тој ќе доминира над другите. Можеби политички. Така и бидна. Пиза бил силен поморски центар, но сепак, центар на цела Тоскана останала Фиренца. И сето тоа заради Медичите.
Потоа бевме до плоштадот на Медичи, убави скулптури. Видовме копија од Голиот Давид. Па Музејот Уфици и прекрасните скулптури на познати уметници, философи, писатели и морепловци од тој период. Отидовме и до Понте Векио, Стариот мост. Полно народ. Мислиш ќе се сруши мостот. По пат кон мостот имаше убава колонада која што беше споена со сводови. Стотици сводови ги поврзуваа столбовите. На ланците пак, што ги спојуваа столбовите во долниот дел, имаше илјадници катанци. Подоцна дознавме дека катанците ги поставуваат вљубени парови како знак дека така нивната љубов ќе биде заклучена и вечна. Враќајќи се кон Пјаца дел Дуомо, свративме во еден ирски паб на пиво. Па сепак е Илинден. Мораме да прославиме малку. Пиевме по два Гиниса, поседовме малку, оставивме сувенир од банкнота од 50 денара со посвета за шанкот. Имаше залепено стотици банкноти од цел свет, па ај и од Македонија нека има некоја.

Полека се уморивме од одењето. Некако ни досади и возење и шетање и разгледување. Ај ќе одиме пред катедралата. Таму ќе седиме и ќе се глупираме. Се вративме на плоштадот и седнавме на скалите пред црквата. Од спротива се наоѓаше крстилницата. Не беше поголема или повеличенствена од онаа во Пиза ама имаше нешто во нејзе. Се залепив до еден водич да слушам што кажува. И онака туристите не ја слушаа ништо. Вака барем ќе и направам да и биде интересно. Секогаш имам многу прашања. Разбрав дека вратата беше направена од тројца мајстори, меѓу кои и Микаланџело и е наречена Портата на Рајот. Прекрасно нешто.

Така си седевме на скалите и си набљудувавме. Си ги гледавме луѓето како поминуваат. Една жена беше приведена од смешните полицајци под обвинение дека украла. Гледај сеир. Отидов до точаците да го поднаместам знамето и од позади некој ми пее: Македонија цела да е секој да ја знае. Кој е сега овој, си викам. Оп, петорица Македонци на пропатување низ Италија. Се подруживме малку. Си честитавме Илинден, се сликавме и заминаа.

Марко отиде да јаде, па и ние по него. Јадевме во една евтина народна кујна. Не знаеш од што побрзо да земеш да јадеш зошто се ти се јаде кога си гладен. А плус па и цените ниски. Потоа се вративме на плоштадот да се собереме и да тргнуваме. Марко го имаше веќе најдено излезот од градот кон Болоња. Веќе се стемни. И навистина, излезот го најдовме многу лесно. Веднаш се појави една угорница што не крена високо и ни даде прекрасен ноќен величенствен поглед врз Фиренца. Такви работи доживуваш само на патување со точак. Тоа беше долга и стрмна угорница. Бевме уморни и не бевме многу расположени за возење бидејќи некако бевме заситени и оладени. Излеговме од Фиренца и се искачивме високо, но патот почнуваше да се спушта па решивме тука да ноќеваме за да не губиме висина и утрешниот ден да го почнеме со спуст.

Се сместивме во шумата покрај патот. Тоа беше еден од оние приватни имоти во кои влезот е забранет. Дури имаше и поставено знаци. Ама и онака никој нема да не најде тука. Нема да направиме никаква штета и готово. Ако не фатат, ќе ја практикуваме тактиката на Гоце: Не знам. Не сум од тука. Ништо не разбирам.
Вечерта, спиејќи ме разбуди една срна. Сигурно не очекуваше да не најде тука. Не мрднав за да не ја исплашам. Сепак сме кај нејзе дома. Само ја посматрав. Утрото Јово и Марко не ми веруваа дека толку блиску ни се доближила, ама за среќа па утрото пак видовме срни и ги сликавме. Прекрасно животинче. Колку ли е само убаво да спиеш на отворено? На место каде што ти сакаш да спиеш. Положба која што ти ќе си ја наместиш. Слобода. Нема нешто поубаво од тоа.
Сврти на наредна страница – Ден 17

mojata prva ekspedicija – den 16 (galeno-pontedera-firenca 96km) prethodni stranici od knigata: den 15 odlichna beshe idejata da ne se vrakjame po istiot pat od vinchi, za da posetime drugi sela i da vidime povekje mesta niz toskana. prekrasna e. zastanavme vo dvorot na edna crkva, chisto da se zamieme. da plisneme nekoja voda na lice. malku higiena ne e na odmet. ne smeesh da zaboravish na higienata koga si na pat. morash da ja praktikuvash shto e mozhno pochesto. poleka stignavme vo gradot. otidovme do muzejot ama beshe rano. ushte beshe zatvoreno, pa reshivme da doruchkuvame. si sednavme vo edno parkche i izvadivme da jademe. shto se nashlo, toa kje doruchkuvame, nema prebiranje. otidovme i do ploshtadot povtorno da razgovarame so lokalcite. taka najubavo se dozhivuva i nauchuva neshto za nekoj grad. kje ti zboruvaat za minatoto na gradot, kakvi zemjodelski kulturi se odgleduvaat (sekoj grad e karakteristichen po nekoja kultura), kje ti zboruvaat koj e najpopularniot zhitel na gradot (mrtov ili zhiv), dali spomenikot vo centarot na gradot treba da stoi tamu i se razbira nivnata najgolema gordost chichko rinaldo pijadjo. i dojde vreme da odime vo muzejot na vespa. zastanavme da si kupime karti i doznavme deka e gaga. kako be gaga? pa nie podgotvivme po 20 evra za vlez. uh super. malku slikavme po pogonite, zgradata, arhitektura. se gleda deka ovde lezhi nekoja tradicija. vlegovme. jovo pochna da zdivuva. siguren sum deka znaeshe povekje za vespa od ostanatite shto rabotea vo muzejot. na vlezot na muzejot, vo otvoreniot del, imashe avioni i edna lokomotiva. vsushnost pijadjo proizveduvale za italijanskata voena industrija pred i za vreme na vtorata svetska vojna, no posle vojnata im zabranile da rabotat i se preorientirale kon mopedi, skuteri…za deneska da stanat toa shto se. pod svoja kapa gi imaat pijadjo, vespa, aprilija, skarabeo i mnogu drugi brendovi. ne brzavme so proshetkata. jovo e golem vespa fan i sakav da go ostavam da uzhiva dodeka e tuka i da go islusham seto ona shto imashe da go kazhe. na vlezot imashe postaveno nekolku modeli na skuteri so koishto nekoi lugje go obikolile svetot. po nekolku pati ne samo ednash. vistinski legendi. na tie lugje im se voshituvavme. piajdjo e super. stotici modeli na skuteri. vespa, vespa, vespa na site strani. gi imashe i onie chudnite. na primer: vespa skuter minofrlach, ili protivpozharno vozilo, ili vozilo za transport, pa vespa helikopter, pa nekoj skuter 10 pati podolg od normalnite, pa skuter podmornica, skuter djet-avion bez krila, specijalni skuteri za odrzhuvanje tempo na velo trki vo zatvoreno (velodrom)… pa se kachivme na gorniot sprat, delot na djilera. od najstariot motor do posledniot krik na tehnologija. shto li e sevo ova? se isplateshe denot shto go potroshivme za da go vidime toa. potoa go posetivme vespa butikot. jovo si kupi nekoj suvenir. znam deka beshe mnogu srekjen. vsushnost, ova beshe eden od malkute muzei shto gi posetivme. nie ne bevme vo italija da gledame muzei. ama ova beshe razlichno. izlegovme od muzejot i vednash trgnavme kon firenca. tamu vekje ne chekashe marko, pa ne sakavme da mu docnime mnogu. patot glavno beshe ramen. se dvizhevme vo pravec na empoli. malo, ubavo spakuvano gradche. vekje beshe zheshko pa nemavme mnogu nervi da gubime vreme za razgleduvanje. posle empoli prodolzhivme kon firenca i malku se zagubivme vo lastra a sinja. izlezot od lastra ni go pokazha eden avtomehanichar kade shto zastanavme da se oladime i da popravime muabet. ni izvadi voda, sokovi, blago. blagodarenie na nego go najdovme patot. na vlezot na firenca vidov edna gradba shto mi licheshe na stadionot na fiorentina, artemio franki, pa posakav da se slikam. ama mi kazhaa deka toa bilo zatvor. ne znam zoshto ama nekako mi dojde da se slikam so krenata desna raka. onaka kako shto se pozdravuvale starite rimjani. ave cezar. da ne se razbereme pogreshno. i taka, vrti, vrti, stignavme vo gradot. na vlezot na stariot del imashe ogromni porti. ama ogromni. i normalno jovo dojde do luda ideja, da sme gi zatvorele. ne mi se veruva. odma za orientacija kon centarot ja koristevme ogromnata kupola na crkvata. tamu e pjaca del duomo i tamu ne cheka marko. toj sigurno uzhivashe vo firenca. dechkoto e arhitekt i imashe eden den plus za da go razgleda gradot i da uzhiva vo negovata arhitektura. se najdovme na ploshtadot. narod mnogu. se sobrale od cel svet. vodichi eden kup. zboruvaat na sekakvi jazici. japoncite, normalno, aparatchinjata vo raka i samo slikaat. policajcite bea oblecheni vo smeshni uniformi so ushte posmeshni kapi. sega marko trebashe da ni bide vodich zatoa shto toj podobro go znae gradot. gi ostavivme tochacite pred krstilnicata, na ploshtadot, nevrzani normalno, i trgnavme peshki vo razgleduvanje. tuka i go postavivme makedonskiot shtand. gi razviorivme makedonskite znaminja kako shto pravevme vo sekoj grad kadeshto zastanuvavme. taka si go vikavme toa mesto-makedonski shtand. vadevme znaminja i gi vrzuvavme za volanite na tochacite za da se znae, demek, koj e tuka. abe glavni. prvo napravivme krug okolu katedralata. prekrasno zdanie. ogromno. ja doznavme i prichinata zoshto igradile tolkava katedrala. prikaznata e deka vo sredniot vek postoelo ogromno rivalstvo pomegju toskanskite gradovi piza, firenca i siena. rivalstvoto konechno kje se reshi so izgradba na katedrali. koj grad kje izgradi pogolema crkva, toj kje dominira nad drugite. mozhebi politichki. taka i bidna. piza bil silen pomorski centar, no sepak, centar na cela toskana ostanala firenca. i seto toa zaradi medichite. potoa bevme do ploshtadot na medichi, ubavi skulpturi. vidovme kopija od goliot david. pa muzejot ufici i prekrasnite skulpturi na poznati umetnici, filosofi, pisateli i moreplovci od toj period. otidovme i do ponte vekio, stariot most. polno narod. mislish kje se srushi mostot. po pat kon mostot imashe ubava kolonada koja shto beshe spoena so svodovi. stotici svodovi gi povrzuvaa stolbovite. na lancite pak, shto gi spojuvaa stolbovite vo dolniot del, imashe iljadnici katanci. podocna doznavme deka katancite gi postavuvaat vljubeni parovi kako znak deka taka nivnata ljubov kje bide zakluchena i vechna. vrakjajkji se kon pjaca del duomo, svrativme vo eden irski pab na pivo. pa sepak e ilinden. morame da proslavime malku. pievme po dva ginisa, posedovme malku, ostavivme suvenir od banknota od 50 denara so posveta za shankot. imashe zalepeno stotici banknoti od cel svet, pa aj i od makedonija neka ima nekoja. poleka se umorivme od odenjeto. nekako ni dosadi i vozenje i shetanje i razgleduvanje. aj kje odime pred katedralata. tamu kje sedime i kje se glupirame. se vrativme na ploshtadot i sednavme na skalite pred crkvata. od sprotiva se naogjashe krstilnicata. ne beshe pogolema ili povelichenstvena od onaa vo piza ama imashe neshto vo nejze. se zalepiv do eden vodich da slusham shto kazhuva. i onaka turistite ne ja slushaa nishto. vaka barem kje i napravam da i bide interesno. sekogash imam mnogu prashanja. razbrav deka vratata beshe napravena od trojca majstori, megju koi i mikalandjelo i e narechena portata na rajot. prekrasno neshto. taka si sedevme na skalite i si nabljuduvavme. si gi gledavme lugjeto kako pominuvaat. edna zhena beshe privedena od smeshnite policajci pod obvinenie deka ukrala. gledaj seir. otidov do tochacite da go podnamestam znameto i od pozadi nekoj mi pee: makedonija cela da e sekoj da ja znae. koj e sega ovoj, si vikam. op, petorica makedonci na propatuvanje niz italija. se podruzhivme malku. si chestitavme ilinden, se slikavme i zaminaa. marko otide da jade, pa i nie po nego. jadevme vo edna evtina narodna kujna. ne znaesh od shto pobrzo da zemesh da jadesh zoshto se ti se jade koga si gladen. a plus pa i cenite niski. potoa se vrativme na ploshtadot da se sobereme i da trgnuvame. marko go imashe vekje najdeno izlezot od gradot kon bolonja. vekje se stemni. i navistina, izlezot go najdovme mnogu lesno. vednash se pojavi edna ugornica shto ne krena visoko i ni dade prekrasen nokjen velichenstven pogled vrz firenca. takvi raboti dozhivuvash samo na patuvanje so tochak. toa beshe dolga i strmna ugornica. bevme umorni i ne bevme mnogu raspolozheni za vozenje bidejkji nekako bevme zasiteni i oladeni. izlegovme od firenca i se iskachivme visoko, no patot pochnuvashe da se spushta pa reshivme tuka da nokjevame za da ne gubime visina i utreshniot den da go pochneme so spust. se smestivme vo shumata pokraj patot. toa beshe eden od onie privatni imoti vo koi vlezot e zabranet. duri imashe i postaveno znaci. ama i onaka nikoj nema da ne najde tuka. nema da napravime nikakva shteta i gotovo. ako ne fatat, kje ja praktikuvame taktikata na goce: ne znam. ne sum od tuka. nishto ne razbiram. vecherta, spiejkji me razbudi edna srna. sigurno ne ochekuvashe da ne najde tuka. ne mrdnav za da ne ja isplasham. sepak sme kaj nejze doma. samo ja posmatrav. utroto jovo i marko ne mi veruvaa deka tolku blisku ni se doblizhila, ama za srekja pa utroto pak vidovme srni i gi slikavme. prekrasno zhivotinche. kolku li e samo ubavo da spiesh na otvoreno? na mesto kade shto ti sakash da spiesh. polozhba koja shto ti kje si ja namestish. sloboda. nema neshto poubavo od toa. svrti na naredna stranica – den 17
Објава← Назад кон архивата