Вести
Мојата прва експедиција – Ден 17 (96км)


Претходни страници од книгата: Ден 16
Затоа и таму се сместивме да спиеме. Лево и десно од патот насекаде имаше приватна шума. Беше оградена со камења и жица. Наидовме на едно село коешто беше на една страшна угорница и доручкувавме. Според оградата покрај патот можеше да се примети дека искачуваме стрмна нагорнина. Доручек како доручек, леб, крем и млеко. Таа комбинација дефинитивно најдолго држи. Локалциве нè гледаат чудно. Небаре сме им украле нешто. Аман бе, јадеме и продолжуваме.

Глетката беше прекрасна каде и да се свртиш. По патот наидовме на неколку замоци, стари куќи, спор живот. Насекаде во далечината се гледаа автопатишта. Тоа малку ја влошува глетката. Целиот сообраќај е насочен кон автопатите, а регионалниот пат останува празен само за нас. На едно место Јово ме испрска со вода. Му реков дека не треба да ја троши водата зошто не знаеме каде е следната чешма, возиме непознат терен и не сме свесни на каков ризик се изложуваме ако останеме без вода. Се налути. Ги фрли бидоните, едниот купен од Мон Венту и си продолжи. Мислеше дека ќе му ги соберам. Ги оставив каде што ги фрли.
Возевме кон превоите на Апенините. Ги имаше два. Првиот се викаше Пасо дела Фута. Таму ме чекаше Јово со набрани диви крушки. Демек во знак на смирување. Целиот превој беше посветен на Џулио Маѕети. Го почекавме Марко и продолживме. Во долината беше градот Фиренцуола и Муџело, местото каде што се одржуваат мото трки. Еден од најпознатите мотодорми во светот.

На спустот после превојот, ги оставив Марко и Јово да ми се одалечат. Понекогаш посакував да возам сам. Сакав сам да си уживам во околината која што беше прекрасна. Непрегледни ридови и долини, зелени шуми и пасишта. На спустот начекав една продавница со тераса покрај патот. Застанав, си земав едно Бира Морети, си се истегнав на терасата и уживав во глетката. Апенините се прекрасни. Ми текна дека другиве двајца ќе ме чекаат. Ама ова не се пропушташе.

Кога го продолжив спустот начекав дваесетина млади машки и женски како ги туркаат точаците на угорницата во обратен правец од мене. Абе форца, им викам. Тие целите капнати, одвај се движат, само ме поздравија и си продолжија. Јас па јунак им се правам на спустов. Носеа кабаници што значи дека горе врнело. По некое време го видо Јово како се симнува по мене. Јас веќе ја почнав последната угорница кон Пасо дела Ратикоза. Се исплашил дека ми се случило нешто или дека имам дефект. Кога ми се доближи ја коментиравме околината. Си се проверувавме дали сме ги виделе истите невообичаено убави места. Бев малку исцрпен бидејќи се оладив од седењето и од спустот, па Јово ме извлече до превојот.


Ратикоза е познат превој на Апенините посебно меѓу моторџиите бидејќи во близина се наоѓа Муџело и тука доаѓаат на пиво и муабет после неколку извозени брзи кругови. Тука имаше моторџии и на поминување. Од оние со БМВ ГС што ги гледавме постојано по патиштата. Тука беше нивниот рај, но и на Јово. Ептен му се направи мерак. Па и тој е моторџија во некоја рака, иако вози Веспа. Луѓе од цел свет на мотори од секаков тип. Секако најмногубројни беа Италијаните. И веднаш почнаа со расправија. Од она што го знам италијански разбрав дека најмалку еден беше про-Бјаџи настроен, а другите беа контра-Бјаџи, а про-Роси. Расправијата беше онаа стандардна. Само да се зборува нешто без притоа да се оди кон поентата. Главно се расправаа кој е подобар, Роси или Бјаџи.
Пладнето веќе помина. Време беше да почнеме да се симнуваме кон Болоња. Ни рекоа дека цело време до градот е спуст. Така и беше. Набрзо стигнавме во Болоња. Веднаш го најдовме патот до центарот. Некаде на влезот во центарот, патот ни го пресече една кола што се паркираше. Почнавме да му викаме. Тој па почна да вика: Македонија, Македонија. Ај мајката. Што му е на човеков? Па го спомна Дејан Ефремов. Еј, зар го знае? Го извади телефонот, му се јави на Дејан и ми го даде да разговарам. Му кажав дека ни е голема инспирација. Му кажав каде се сме биле и се поздравивме. Човекот ни се понуди да ни помогне ако ни треба нешто.

Понатаму застанав да се мајтапам со едни две полицајки. Ги прашував каде е патот за Болоња. Се збунија малку. Марко се слушна со пријателот Кане и се договоривме да се чекавме во некој парк на желките. Седнавме на клупите и гледавме две девојки како се учат да возат моноцикл и им фаќавме сеир. Кога дојде Кане не покани во станот на неговата девојка, која во моментот не беше таму, да се истушираме и нешто да испереме. Јас веднаш го одбив со објаснување дека не сакам да влегувам во женски стан волку нечист. Навистина ми беше срам. Мислев дека ќе го контаминирам целиот стан. Малку не прошета низ центарот и седнавме да јадеме по еден донер во курдски ресторан. Не знам дали остана држава што има донер да не влеговме. Од Мароко до Пакистан, преку Турција, Курдистан и Арабија. Тука ги оставивме телефоните да се полнат.

Марко и Кане си отидоа, а јас и Јово тргнавме кон Декатлон. Пазаривме и тргнавме назад кон центарот. Го шетавме на зајдисонце. Не ми се виде нешто убав град. Фасадите претежно беа од црвена цигла исцрнети од димот на колите. Мислам дека имаше добар ноќен живот. Сепак Болоња е универзитетки град. А каде има студенти, таму има и забава. Тргнавме кон излезот на грдаот и кон Виа Емилија во правец на Парма. Веќе се стемнуваше и моравме итно да се сместиме. На излезот од градот, лево под патот имаше парк. Не знам зошто ама Јово некако многу се двоумеше за местото. Ич не му се правеше мерак дека таму ќе спиеме. Беше претпазлив пред крајот или ми тераше инает. Јово никогаш не бира каде логорува. Важно му е само дека треба да легне, а не е важно каде. Тоа беше голем парк, со по некое дрвце. Се сместивме под едно дрво далеку од патот за да не ни сметаат колите. На неколку страни се гледаа сенки и силуети од луѓето во паркот. Мислам дека тоа беше од оние паркови каде што се собираат бездомници и наркомани.
Прочитајте ја наредната страница (ден 18) од патеписот „Мојата прва експедиција” наредната среда на 24.03.2016




mojata prva ekspedicija – den 17 (96km) prethodni stranici od knigata: den 16 zatoa i tamu se smestivme da spieme. levo i desno od patot nasekade imashe privatna shuma. beshe ogradena so kamenja i zhica. naidovme na edno selo koeshto beshe na edna strashna ugornica i doruchkuvavme. spored ogradata pokraj patot mozheshe da se primeti deka iskachuvame strmna nagornina. doruchek kako doruchek, leb, krem i mleko. taa kombinacija definitivno najdolgo drzhi. lokalcive nè gledaat chudno. nebare sme im ukrale neshto. aman be, jademe i prodolzhuvame. gletkata beshe prekrasna kade i da se svrtish. po patot naidovme na nekolku zamoci, stari kukji, spor zhivot. nasekade vo dalechinata se gledaa avtopatishta. toa malku ja vloshuva gletkata. celiot soobrakjaj e nasochen kon avtopatite, a regionalniot pat ostanuva prazen samo za nas. na edno mesto jovo me isprska so voda. mu rekov deka ne treba da ja troshi vodata zoshto ne znaeme kade e slednata cheshma, vozime nepoznat teren i ne sme svesni na kakov rizik se izlozhuvame ako ostaneme bez voda. se naluti. gi frli bidonite, edniot kupen od mon ventu i si prodolzhi. misleshe deka kje mu gi soberam. gi ostaviv kade shto gi frli. vozevme kon prevoite na apeninite. gi imashe dva. prviot se vikashe paso dela futa. tamu me chekashe jovo so nabrani divi krushki. demek vo znak na smiruvanje. celiot prevoj beshe posveten na djulio madzeti. go pochekavme marko i prodolzhivme. vo dolinata beshe gradot firencuola i mudjelo, mestoto kade shto se odrzhuvaat moto trki. eden od najpoznatite motodormi vo svetot. na spustot posle prevojot, gi ostaviv marko i jovo da mi se odalechat. ponekogash posakuvav da vozam sam. sakav sam da si uzhivam vo okolinata koja shto beshe prekrasna. nepregledni ridovi i dolini, zeleni shumi i pasishta. na spustot nachekav edna prodavnica so terasa pokraj patot. zastanav, si zemav edno bira moreti, si se istegnav na terasata i uzhivav vo gletkata. apeninite se prekrasni. mi tekna deka drugive dvajca kje me chekaat. ama ova ne se propushtashe. koga go prodolzhiv spustot nachekav dvaesetina mladi mashki i zhenski kako gi turkaat tochacite na ugornicata vo obraten pravec od mene. abe forca, im vikam. tie celite kapnati, odvaj se dvizhat, samo me pozdravija i si prodolzhija. jas pa junak im se pravam na spustov. nosea kabanici shto znachi deka gore vrnelo. po nekoe vreme go vido jovo kako se simnuva po mene. jas vekje ja pochnav poslednata ugornica kon paso dela ratikoza. se isplashil deka mi se sluchilo neshto ili deka imam defekt. koga mi se doblizhi ja komentiravme okolinata. si se proveruvavme dali sme gi videle istite nevoobichaeno ubavi mesta. bev malku iscrpen bidejkji se oladiv od sedenjeto i od spustot, pa jovo me izvleche do prevojot. ratikoza e poznat prevoj na apeninite posebno megju motordjiite bidejkji vo blizina se naogja mudjelo i tuka doagjaat na pivo i muabet posle nekolku izvozeni brzi krugovi. tuka imashe motordjii i na pominuvanje. od onie so bmv gs shto gi gledavme postojano po patishtata. tuka beshe nivniot raj, no i na jovo. epten mu se napravi merak. pa i toj e motordjija vo nekoja raka, iako vozi vespa. lugje od cel svet na motori od sekakov tip. sekako najmnogubrojni bea italijanite. i vednash pochnaa so raspravija. od ona shto go znam italijanski razbrav deka najmalku eden beshe pro-bjadji nastroen, a drugite bea kontra-bjadji, a pro-rosi. raspravijata beshe onaa standardna. samo da se zboruva neshto bez pritoa da se odi kon poentata. glavno se raspravaa koj e podobar, rosi ili bjadji. pladneto vekje pomina. vreme beshe da pochneme da se simnuvame kon bolonja. ni rekoa deka celo vreme do gradot e spust. taka i beshe. nabrzo stignavme vo bolonja. vednash go najdovme patot do centarot. nekade na vlezot vo centarot, patot ni go preseche edna kola shto se parkirashe. pochnavme da mu vikame. toj pa pochna da vika: makedonija, makedonija. aj majkata. shto mu e na chovekov? pa go spomna dejan efremov. ej, zar go znae? go izvadi telefonot, mu se javi na dejan i mi go dade da razgovaram. mu kazhav deka ni e golema inspiracija. mu kazhav kade se sme bile i se pozdravivme. chovekot ni se ponudi da ni pomogne ako ni treba neshto. ponatamu zastanav da se majtapam so edni dve policajki. gi prashuvav kade e patot za bolonja. se zbunija malku. marko se slushna so prijatelot kane i se dogovorivme da se chekavme vo nekoj park na zhelkite. sednavme na klupite i gledavme dve devojki kako se uchat da vozat monocikl i im fakjavme seir. koga dojde kane ne pokani vo stanot na negovata devojka, koja vo momentot ne beshe tamu, da se istushirame i neshto da ispereme. jas vednash go odbiv so objasnuvanje deka ne sakam da vleguvam vo zhenski stan volku nechist. navistina mi beshe sram. mislev deka kje go kontaminiram celiot stan. malku ne prosheta niz centarot i sednavme da jademe po eden doner vo kurdski restoran. ne znam dali ostana drzhava shto ima doner da ne vlegovme. od maroko do pakistan, preku turcija, kurdistan i arabija. tuka gi ostavivme telefonite da se polnat. marko i kane si otidoa, a jas i jovo trgnavme kon dekatlon. pazarivme i trgnavme nazad kon centarot. go shetavme na zajdisonce. ne mi se vide neshto ubav grad. fasadite pretezhno bea od crvena cigla iscrneti od dimot na kolite. mislam deka imashe dobar nokjen zhivot. sepak bolonja e univerzitetki grad. a kade ima studenti, tamu ima i zabava. trgnavme kon izlezot na grdaot i kon via emilija vo pravec na parma. vekje se stemnuvashe i moravme itno da se smestime. na izlezot od gradot, levo pod patot imashe park. ne znam zoshto ama jovo nekako mnogu se dvoumeshe za mestoto. ich ne mu se praveshe merak deka tamu kje spieme. beshe pretpazliv pred krajot ili mi terashe inaet. jovo nikogash ne bira kade logoruva. vazhno mu e samo deka treba da legne, a ne e vazhno kade. toa beshe golem park, so po nekoe drvce. se smestivme pod edno drvo daleku od patot za da ne ni smetaat kolite. na nekolku strani se gledaa senki i silueti od lugjeto vo parkot. mislam deka toa beshe od onie parkovi kade shto se sobiraat bezdomnici i narkomani. prochitajte ja narednata stranica (den 18) od patepisot „mojata prva ekspedicija” narednata sreda na 24.03.2016
Објава← Назад кон архивата