Вести
Мојата прва експедиција – Ден 18 (96км)


Претходни страници од книгата: Ден 17
Излеговме од Болоња и веднаш почнавме со редење на селата. Скоро по целата должина на патот имаше селца и градови. Долината на реката По е огромна. Ја покрива цела северна Италија и регионите Емилија-Романа, Ломбардија, Пиемонт, Венето, Венеција-Фриули. Се движевме во правец на Милано. На патот требаше да ги поминеме градовите Модена, Реџо нел Емилија, Парма и Пјаченца. Ова што го имавме пред нас беше далеку од она што ми го раскажа Енрико.
Патот беше долг, рамен и прав. Катастрофа. Знаев дека овде нема да има ништо интересно и одвај ќе чекаме да стигнеме до Аграте, нашата крајна дестинација од патувањето. По патот имаше многу сообраќај и кружни текови со интересни скулптури. Посветуваат внимание на сè. Претпоставувам дека и нив патувањето со автомобилите им е досадно и ги поставуваат смешниве скулптури за да им го развесели патувањето. По некое време мртви гладни се доближивме до Модена.

На сите страни знаци што покажуваат дека тоа е градот на Ферари. Во близина се наоѓа и Маранело, седиштето на Ферари и големиот автодром Енцо Ферари. Веднаш се упативме по обиколницата, иако е забрането, за да стигнеме до индустрската зона каде што ќе најдеме маркет за да купиме нешто за јадење. Не ни доручкувавме во паркот во Болоња зошто гледавме што побрзо да избегаме од таму. Влеговме во маркетот и проблем стана што да купиме за јадење. Нешто брзо што би ни го задоволил апетитот и би не држело долго на патот. Пазаривме неколку оброци и седнавме во паркот на блиските згради да јадеме и да одмориме малку. Локалците не гледаа чудно. Ние си се распославме со јадењето на една клупа, па си легнавме да спиеме.

Откако одморивме, продолживме со патувањето. Не не интересираше Модена. Можеби е интересен град, но во тој момент веќе ретко нешто да ни беше интересно. Досега на патувањето посетивме стотици градови и илјадници села. Не ни беше многу до посетување градови па продолживме по обиколницата којашто не однесе повторно на Виа Емилија. Требаше да се држиме само на тој пат, СС9. Тоа е наједноставниот и најкраткиот начин да се стигне до Милано. На едно место прочитавме многу паметна работа. Ознаките што ни го посочуваат патот кон одреденото место, не секогаш го покажуваат најкраткиот пат до тоа место, туку најбрзиот. Овие патишта СС, СП и СР овозможуваа слободно движење за велосипедисти, постојано се движат покрај автопатите, но на нив имаше многу сообраќај. Го продолживме патот. Од каде ли само волку коли на улицава? Луѓево постојано некаде одат. Го користат и овој пат иако оди паралелно со автопатот. Ние си возиме право, тие брзаат покрај нас. И стигнавме во Реџо нел Емилија. Значи имало и тука град Реџо, како во Калабрија? Ништо посебно од градот. На влезот во градот не предупредија да не возиме по обиколницата бидејќи е забрането и казниво. Се движевме во правец на Парма. По пат застанавме во една бензиска да полниме вода. Наполнивме од она чешмиче што го има на секоја перална за коли, што се користи за миење на крпите. Водата беше топла и многу гадна. Секаде во рамницата водата беше невкусна. Разбирливо е.

После педесетина километри стигнавме во Парма. Какво освежување? Влеговме во еден маркет да докупиме нешто за јадење и почнавме да бараме место за ручек. Многу убаво гратче. Освојува уште на влезот. Беше далеку пошармантно од претходните неколку градови. И богат. Неговите жители се разликуваа од жителите во другите градови. Веднаш на влезот од десната страна, забележавме паркче каде влеговме да ручаме, но веднаш излеговме зошто имаше комарци. Пак оние тигрести комарци што ни досаѓаа кога бевме во Торино, пред да влеземе во Франција. Излеговме од тој парк и најдовме друг во близина на центарот. Почнавме да ги занемаруваме комарците бидејќи бевме гладни. За ручек земавме патлиџани и краставици за салата, пире, цело печено пиленце, 2 литри Браво сок од портокал и пиво Бира Морети. Како да не сме виделе. Седнавме на едни клупи со маси во парк кадешто е тренинг центарот на Интер од Милано. Таму тренираат кога се во Парма. Додека Јово готвеше бев да ги посетам просториите на стадионот. Имаше многу слики од Горан Пандев. Во околината имаше фанови на Интер. Оброкот беше обилен и вкусен.

Конечно, после долго време видовме убаво спакувано гратче. Парма нè освојуваше со своите паркови, тесни улички, катедрални цркви и убави девојки на точаци. Отидовме во најголемиот градски парк да спиеме. Имаше голема активност. Луѓето спортуваа, трчаа, возеа ролерки и точаци. Откако поспавме малку продолживме со обиколката на градот. Центарот на градот беше со тесни улички и убави цркви. Имаше по неколку цркви една до друга. Главната им се наоѓаше на плоштадот Свети Јован.
На излегување од градот влеговме во еден Лидл. Не се пропушта шанса кога има Лидл а да не се влезе. Убедливо најевтино. Купивме по една лименка кока-кола за енергија. Кока-колата прави чуда. Дава убедливо најмногу енергија од се друго што можете да внесете во организмот. Е сега штетна била? Па штетна е. До пред тоа избегнував да конзумирам газирано, ама на пат морав некако да одржувам енергија. Веќе возевме кон зајдисонцето. Сме се задржале повеќе од планираното. Но сепак, гледавме прекрасно зајдисонце низ тесните улички во Парма.

Веднаш откако излеговме од градот посетивме еден Декатлон, и продолживме во правец на Пјаченца. По пат почнавме да бараме место каде што би спиеле. По патот постојано имаше селца и беше многу тешко да се најде место за кампување. Веќе и не стемни а се уште возевме низ населени места. Конечно, на излезот на едно гратче Фиденца, се исклучивме од патот и легнавме во една нива да преспиеме. Јадевме малку и легнавме. Мислам дека тоа беше едно од најодвратните места на коешто спиевме на целото патување. Шаторот го сместивме позади еден џбун на ораница. Теренот беше тежок за спиење. Плус имаше и комарци. Најодвратните услови за спиење. Но мораше некаде. Веќе беше доцна, а и така ни беше последна вечер. Ќе се стегнеме и ќе преживееме. И како капак на се, во близината ни се погоди фабрика за сточна храна. Епа ела заспиј кога ќе почне да го меле житото. Ух каква ноќ.

Но утре стигнуваме во Аграте, ќе се частиме по еден туш, ќе јадеме на маса, ќе излеземе во Милано и ќе спиеме на меко. Одамна немавме спиено на душек. Бевме подготвени за вакво нешто, но го правевме прв пат. Ќе издржиме некако. Само уште оваа ноќ.
Прочитајте ја последната страница (ден 19) од патеписот „Мојата прва експедиција” наредната среда на 30.03.2016




mojata prva ekspedicija – den 18 (96km) prethodni stranici od knigata: den 17 izlegovme od bolonja i vednash pochnavme so redenje na selata. skoro po celata dolzhina na patot imashe selca i gradovi. dolinata na rekata po e ogromna. ja pokriva cela severna italija i regionite emilija-romana, lombardija, piemont, veneto, venecija-friuli. se dvizhevme vo pravec na milano. na patot trebashe da gi pomineme gradovite modena, redjo nel emilija, parma i pjachenca. ova shto go imavme pred nas beshe daleku od ona shto mi go raskazha enriko. patot beshe dolg, ramen i prav. katastrofa. znaev deka ovde nema da ima nishto interesno i odvaj kje chekame da stigneme do agrate, nashata krajna destinacija od patuvanjeto. po patot imashe mnogu soobrakjaj i kruzhni tekovi so interesni skulpturi. posvetuvaat vnimanie na sè. pretpostavuvam deka i niv patuvanjeto so avtomobilite im e dosadno i gi postavuvaat smeshnive skulpturi za da im go razveseli patuvanjeto. po nekoe vreme mrtvi gladni se doblizhivme do modena. na site strani znaci shto pokazhuvaat deka toa e gradot na ferari. vo blizina se naogja i maranelo, sedishteto na ferari i golemiot avtodrom enco ferari. vednash se upativme po obikolnicata, iako e zabraneto, za da stigneme do industrskata zona kade shto kje najdeme market za da kupime neshto za jadenje. ne ni doruchkuvavme vo parkot vo bolonja zoshto gledavme shto pobrzo da izbegame od tamu. vlegovme vo marketot i problem stana shto da kupime za jadenje. neshto brzo shto bi ni go zadovolil apetitot i bi ne drzhelo dolgo na patot. pazarivme nekolku obroci i sednavme vo parkot na bliskite zgradi da jademe i da odmorime malku. lokalcite ne gledaa chudno. nie si se rasposlavme so jadenjeto na edna klupa, pa si legnavme da spieme. otkako odmorivme, prodolzhivme so patuvanjeto. ne ne interesirashe modena. mozhebi e interesen grad, no vo toj moment vekje retko neshto da ni beshe interesno. dosega na patuvanjeto posetivme stotici gradovi i iljadnici sela. ne ni beshe mnogu do posetuvanje gradovi pa prodolzhivme po obikolnicata kojashto ne odnese povtorno na via emilija. trebashe da se drzhime samo na toj pat, ss9. toa e najednostavniot i najkratkiot nachin da se stigne do milano. na edno mesto prochitavme mnogu pametna rabota. oznakite shto ni go posochuvaat patot kon odredenoto mesto, ne sekogash go pokazhuvaat najkratkiot pat do toa mesto, tuku najbrziot. ovie patishta ss, sp i sr ovozmozhuvaa slobodno dvizhenje za velosipedisti, postojano se dvizhat pokraj avtopatite, no na niv imashe mnogu soobrakjaj. go prodolzhivme patot. od kade li samo volku koli na ulicava? lugjevo postojano nekade odat. go koristat i ovoj pat iako odi paralelno so avtopatot. nie si vozime pravo, tie brzaat pokraj nas. i stignavme vo redjo nel emilija. znachi imalo i tuka grad redjo, kako vo kalabrija? nishto posebno od gradot. na vlezot vo gradot ne predupredija da ne vozime po obikolnicata bidejkji e zabraneto i kaznivo. se dvizhevme vo pravec na parma. po pat zastanavme vo edna benziska da polnime voda. napolnivme od ona cheshmiche shto go ima na sekoja peralna za koli, shto se koristi za mienje na krpite. vodata beshe topla i mnogu gadna. sekade vo ramnicata vodata beshe nevkusna. razbirlivo e. posle pedesetina kilometri stignavme vo parma. kakvo osvezhuvanje? vlegovme vo eden market da dokupime neshto za jadenje i pochnavme da barame mesto za ruchek. mnogu ubavo gratche. osvojuva ushte na vlezot. beshe daleku posharmantno od prethodnite nekolku gradovi. i bogat. negovite zhiteli se razlikuvaa od zhitelite vo drugite gradovi. vednash na vlezot od desnata strana, zabelezhavme parkche kade vlegovme da ruchame, no vednash izlegovme zoshto imashe komarci. pak onie tigresti komarci shto ni dosagjaa koga bevme vo torino, pred da vlezeme vo francija. izlegovme od toj park i najdovme drug vo blizina na centarot. pochnavme da gi zanemaruvame komarcite bidejkji bevme gladni. za ruchek zemavme patlidjani i krastavici za salata, pire, celo pecheno pilence, 2 litri bravo sok od portokal i pivo bira moreti. kako da ne sme videle. sednavme na edni klupi so masi vo park kadeshto e trening centarot na inter od milano. tamu treniraat koga se vo parma. dodeka jovo gotveshe bev da gi posetam prostoriite na stadionot. imashe mnogu sliki od goran pandev. vo okolinata imashe fanovi na inter. obrokot beshe obilen i vkusen. konechno, posle dolgo vreme vidovme ubavo spakuvano gratche. parma nè osvojuvashe so svoite parkovi, tesni ulichki, katedralni crkvi i ubavi devojki na tochaci. otidovme vo najgolemiot gradski park da spieme. imashe golema aktivnost. lugjeto sportuvaa, trchaa, vozea rolerki i tochaci. otkako pospavme malku prodolzhivme so obikolkata na gradot. centarot na gradot beshe so tesni ulichki i ubavi crkvi. imashe po nekolku crkvi edna do druga. glavnata im se naogjashe na ploshtadot sveti jovan. na izleguvanje od gradot vlegovme vo eden lidl. ne se propushta shansa koga ima lidl a da ne se vleze. ubedlivo najevtino. kupivme po edna limenka koka-kola za energija. koka-kolata pravi chuda. dava ubedlivo najmnogu energija od se drugo shto mozhete da vnesete vo organizmot. e sega shtetna bila? pa shtetna e. do pred toa izbegnuvav da konzumiram gazirano, ama na pat morav nekako da odrzhuvam energija. vekje vozevme kon zajdisonceto. sme se zadrzhale povekje od planiranoto. no sepak, gledavme prekrasno zajdisonce niz tesnite ulichki vo parma. vednash otkako izlegovme od gradot posetivme eden dekatlon, i prodolzhivme vo pravec na pjachenca. po pat pochnavme da barame mesto kade shto bi spiele. po patot postojano imashe selca i beshe mnogu teshko da se najde mesto za kampuvanje. vekje i ne stemni a se ushte vozevme niz naseleni mesta. konechno, na izlezot na edno gratche fidenca, se iskluchivme od patot i legnavme vo edna niva da prespieme. jadevme malku i legnavme. mislam deka toa beshe edno od najodvratnite mesta na koeshto spievme na celoto patuvanje. shatorot go smestivme pozadi eden djbun na oranica. terenot beshe tezhok za spienje. plus imashe i komarci. najodvratnite uslovi za spienje. no morashe nekade. vekje beshe docna, a i taka ni beshe posledna vecher. kje se stegneme i kje prezhiveeme. i kako kapak na se, vo blizinata ni se pogodi fabrika za stochna hrana. epa ela zaspij koga kje pochne da go mele zhitoto. uh kakva nokj. no utre stignuvame vo agrate, kje se chastime po eden tush, kje jademe na masa, kje izlezeme vo milano i kje spieme na meko. odamna nemavme spieno na dushek. bevme podgotveni za vakvo neshto, no go pravevme prv pat. kje izdrzhime nekako. samo ushte ovaa nokj. prochitajte ja poslednata stranica (den 19) od patepisot „mojata prva ekspedicija” narednata sreda na 30.03.2016
Објава← Назад кон архивата