Вести
Мојата прва експедиција – Ден 19 – крај


Претходни страници од книгата: Ден 18
Така некако без воља го собравме шаторот, се спакувавме и тргнавме. Погледнувам на мапата. Ништо интересно на повидок. Рамно и право. Исто како претходните два дена. Ја возиме Виа Емилиа и тоа е. Само се молиме побрзо да стигнеме во Милано. Некако и психички попуштивме. Одвај чекавме да стигнеме, а воедно и ни беше криво дека патувањето завршува. Ова беше одлично искуство. Сè што требаше да направиме на овој ден е да вртиме со нозете.

Мапата покажуваше дека ќе ја посетиме и Пјаченца. Град во кој има голема македонска заедница. Тука Гоце има роднини и ги посети на пат накај Милано. Неколку дена пред да се сретнеме. И така, ние си вртиме, километрите си се нижат. Полека, полека сме стигнале во Пјаченца. Мало земјоделско гратче. Исто какви што беа и другите по пат. Сите градови во оваа долина на реката По се со развиено земјоделтсво. Дури и индустријата е подложена на земјоделството. Нешто за обработка на производите, за производство на земјоделски алати и машини, млекари…

Пјаченца го доживеавме како питом град. Како што поминувавме со знамињата така имавме чувство дека луѓе коментираат за нас. Нè препознаваат. Неколку пати луѓето од колите ни свиреа со сирените, поздравувајќи не со: Напред Македонија!!! Застанувавме да поразговараме со нив. Не се жалеа, но не се ни фалеа многу од животот во Италија. Така, скромно. Го најдовме и македонскиот ресторан, наидовме и на бербер којшто на излог имаше постер од Тоше. Поседовме пред катедралната црква, место од каде што најубаво може да се види градот, неговите жители, нивните манири, и продолживме. На излез од градот сретнавме човек кој што беше на пат околу светот…пешки. Туку оди по регионалниот пат и мавта со еден стап. Така си мава по тревата. Беше Американец тргнат на пат пред неколку месеци. Баш изгледаше среќен. Секоја чест.

Излегувајќи од градот, патот нè носеше кон мост на реката По, што значеше и границата помеѓу Емилиа-Романа и Ломбардија. Не сме далеку од целта. Не се ни брзавме. По пат наминавме во едно гратче Лоди. Убаво мало ломбардиско гратче. Влеговме во паркот. Беше заграден. Се влегуваше само од една голема дрвена врата. Зошто ли го заградиле волку? Еве зошто. Заради злоупотреба на паркот од локалната младина, жителите решиле да го утврдат паркот и да забранат: влегување со велосипед, спиење, јадење, шетање, пресоблекување. Ние го направивме сето тоа. Ама не знаевме.
После 2 часа поминати со вакви активности ни пријде една жена. А цело време не гледаа под око. Женава ни рече дека не толерирале колку што можеле, дека сфатиле дека доаѓаме од далеку, ама дека е време да заминеме бидејќи не е фер за локалните жители да биде забрането сето тоа, а ние да го правиме. Се извинивме. Но немавме никаква лоша намера. Дури и им се заблагодаривме. На излегување ги видовме сите забрани залепени на влезната врата. Како ли не сме ги виделе на влегување?

Продолживме кон Аграте. Не сакавме да влегуваме во Милано, бидејќи кружењето ќе ни донесеше повеќе километри, но пократко време. Малку искруживме, но не се расправавме со многу сообраќај. Во селото Горгонзола застанавме во една продавница за смрзната храна и си купивме по пола кило сладолед. Јас од чоколадо, Јово од лимон. На Јово беше поубав зошто беше поосвежителен. Продолживме. Конечно на патот почнаа патоказите што водеа кон Аграте Брианца. Набрзо сме дома. Не ни беше тешко да ја најдеме куќата на Габриеле. После 20 дена на пат, и 2000 километри, повторно доаѓаме во своја куќа. Си дојдовме дома.

И како и првиот пат така и сега. Облаци почнаа да се собираат облаци од сите страни. Почна да врне како што никогаш не врнело во Милано и околината. Домаќините ни рекоа дека цело лето не заврнало, а токму во деновите кога ние дојдовме, истури. А се подготвувавме да одиме во диско во Милано. Гари ги поканил и пријателите. Требаше заедно да одиме да го прославиме успехот на експедицијата. И тие беа велосипедисти. Знаеја што значат Алп Дуез и Галибие.

Ама сме биле големи баксузи. Облаците донесоа страшно невреме во Милано и околината. Одеднаш снема струја. Токму на вечера. Па си правевме романтична вечера со ломбардиска храна и вино. Малку прошетавме низ Монца барајќи бар што работи, бидејќи се беше затворено заради невремето. Струјата дојде токму за да осветлат сопствениците на локалите за да можат да ја увидат штетата предизвикана од невремето. Последиците беа катастрофални. На крајот најдовме еден бар, таму и седнавме, испивме по некое пиво и назад дома на спиење.
Накај дома Гари не можеше да ја најде колата, па ја свртевме цела Монца додека ја најде. Многу интересна случка. Габриеле сакаше да ни покаже и повеќе од Монца и Аграте, но не можеше заради невремето. Беше упорен но ние го откажавме во намерата. Бевме уморни. Можеби и ни се досади да гледаме нови места и градови.
Сакавме дома.
Сврти на почетокот – Вовед

mojata prva ekspedicija – den 19 – kraj prethodni stranici od knigata: den 18 taka nekako bez volja go sobravme shatorot, se spakuvavme i trgnavme. poglednuvam na mapata. nishto interesno na povidok. ramno i pravo. isto kako prethodnite dva dena. ja vozime via emilia i toa e. samo se molime pobrzo da stigneme vo milano. nekako i psihichki popushtivme. odvaj chekavme da stigneme, a voedno i ni beshe krivo deka patuvanjeto zavrshuva. ova beshe odlichno iskustvo. sè shto trebashe da napravime na ovoj den e da vrtime so nozete. mapata pokazhuvashe deka kje ja posetime i pjachenca. grad vo koj ima golema makedonska zaednica. tuka goce ima rodnini i gi poseti na pat nakaj milano. nekolku dena pred da se sretneme. i taka, nie si vrtime, kilometrite si se nizhat. poleka, poleka sme stignale vo pjachenca. malo zemjodelsko gratche. isto kakvi shto bea i drugite po pat. site gradovi vo ovaa dolina na rekata po se so razvieno zemjodeltsvo. duri i industrijata e podlozhena na zemjodelstvoto. neshto za obrabotka na proizvodite, za proizvodstvo na zemjodelski alati i mashini, mlekari… pjachenca go dozhiveavme kako pitom grad. kako shto pominuvavme so znaminjata taka imavme chuvstvo deka lugje komentiraat za nas. nè prepoznavaat. nekolku pati lugjeto od kolite ni svirea so sirenite, pozdravuvajkji ne so: napred makedonija!!! zastanuvavme da porazgovarame so niv. ne se zhalea, no ne se ni falea mnogu od zhivotot vo italija. taka, skromno. go najdovme i makedonskiot restoran, naidovme i na berber kojshto na izlog imashe poster od toshe. posedovme pred katedralnata crkva, mesto od kade shto najubavo mozhe da se vidi gradot, negovite zhiteli, nivnite maniri, i prodolzhivme. na izlez od gradot sretnavme chovek koj shto beshe na pat okolu svetot…peshki. tuku odi po regionalniot pat i mavta so eden stap. taka si mava po trevata. beshe amerikanec trgnat na pat pred nekolku meseci. bash izgledashe srekjen. sekoja chest. izleguvajkji od gradot, patot nè noseshe kon most na rekata po, shto znacheshe i granicata pomegju emilia-romana i lombardija. ne sme daleku od celta. ne se ni brzavme. po pat naminavme vo edno gratche lodi. ubavo malo lombardisko gratche. vlegovme vo parkot. beshe zagraden. se vleguvashe samo od edna golema drvena vrata. zoshto li go zagradile volku? eve zoshto. zaradi zloupotreba na parkot od lokalnata mladina, zhitelite reshile da go utvrdat parkot i da zabranat: vleguvanje so velosiped, spienje, jadenje, shetanje, presoblekuvanje. nie go napravivme seto toa. ama ne znaevme. posle 2 chasa pominati so vakvi aktivnosti ni prijde edna zhena. a celo vreme ne gledaa pod oko. zhenava ni reche deka ne tolerirale kolku shto mozhele, deka sfatile deka doagjame od daleku, ama deka e vreme da zamineme bidejkji ne e fer za lokalnite zhiteli da bide zabraneto seto toa, a nie da go pravime. se izvinivme. no nemavme nikakva losha namera. duri i im se zablagodarivme. na izleguvanje gi vidovme site zabrani zalepeni na vleznata vrata. kako li ne sme gi videle na vleguvanje? prodolzhivme kon agrate. ne sakavme da vleguvame vo milano, bidejkji kruzhenjeto kje ni doneseshe povekje kilometri, no pokratko vreme. malku iskruzhivme, no ne se raspravavme so mnogu soobrakjaj. vo seloto gorgonzola zastanavme vo edna prodavnica za smrznata hrana i si kupivme po pola kilo sladoled. jas od chokolado, jovo od limon. na jovo beshe poubav zoshto beshe poosvezhitelen. prodolzhivme. konechno na patot pochnaa patokazite shto vodea kon agrate brianca. nabrzo sme doma. ne ni beshe teshko da ja najdeme kukjata na gabriele. posle 20 dena na pat, i 2000 kilometri, povtorno doagjame vo svoja kukja. si dojdovme doma. i kako i prviot pat taka i sega. oblaci pochnaa da se sobiraat oblaci od site strani. pochna da vrne kako shto nikogash ne vrnelo vo milano i okolinata. domakjinite ni rekoa deka celo leto ne zavrnalo, a tokmu vo denovite koga nie dojdovme, isturi. a se podgotvuvavme da odime vo disko vo milano. gari gi pokanil i prijatelite. trebashe zaedno da odime da go proslavime uspehot na ekspedicijata. i tie bea velosipedisti. znaeja shto znachat alp duez i galibie. ama sme bile golemi baksuzi. oblacite donesoa strashno nevreme vo milano i okolinata. odednash snema struja. tokmu na vechera. pa si pravevme romantichna vechera so lombardiska hrana i vino. malku proshetavme niz monca barajkji bar shto raboti, bidejkji se beshe zatvoreno zaradi nevremeto. strujata dojde tokmu za da osvetlat sopstvenicite na lokalite za da mozhat da ja uvidat shtetata predizvikana od nevremeto. posledicite bea katastrofalni. na krajot najdovme eden bar, tamu i sednavme, ispivme po nekoe pivo i nazad doma na spienje. nakaj doma gari ne mozheshe da ja najde kolata, pa ja svrtevme cela monca dodeka ja najde. mnogu interesna sluchka. gabriele sakashe da ni pokazhe i povekje od monca i agrate, no ne mozheshe zaradi nevremeto. beshe uporen no nie go otkazhavme vo namerata. bevme umorni. mozhebi i ni se dosadi da gledame novi mesta i gradovi. sakavme doma. svrti na pochetokot – voved
Објава← Назад кон архивата